Parttwo
After nyang umalis, sobrang naging inspirasyon ko sya, at umaasang babalik sya para ipagpatuloy ang naudlot nming pagsasama. Lalo akong nagsikap sa pag aaraL, lagi na akong may notes at talgang tinataasan ko na ang grades ko, hetong halos maabutan ko iyong 1st honor nmin. Nagsipag tlaga ako, araw2 lagi ko siyang naaalala, iniisip na kame din ay magkakasama. Ang sabi ko pa nga ito na ang simula ng pagbabago, dina talga ako tumitingin sa iba, at ang mga relationships ko nun ay winkasan ko na. ang dating matipid ay mas lalo pang nagging matipid, dumating na ko sa point na pamasahe nlng tlgah ang dala ko sa skul from 7:30am-4pm tsaka lang ako kakain pag nsa bhay nako. At dna kakain pag gabi kasi maaga akong nakakatulog sa kakaisip sa knya. Nagging mas organize na ko sa mga gamit ko, nakaayos na ang lhat, ang mga ipon ko, ang damitan ko na kung dati ay prang dinaanan ng bagyo ngayun ay tupi na. tLagang napabago nya ang buhay ko.
Pero mas may nkpagpabago ng buhay ko.
Nagising nalang ako isang umaga na nasa hospital ako.
“nasaan ka?” tanong sakin ng nurse habang ini-injectionan nya ako
“nn-nsa hospital?.” Sagot ko khit ako ay naguguluhan. Bakit ako nandito sa lugar na to.
Anu bang nangyayari.
I saw the nurse, na parang nagrereport sa doctor while looking at me.
Narealize ko na may benda ako sa ulo at ang sakit ng katawan ko. “ahhhhhh bakit ako nandito, Maaaaaaaaaaa.” Pilit kong gngalaw ang mga kamay ko. At nkita kong tumakbo ang nurse ppunta sakin at biglang may ininject skin iyong doctor. At biglang nanlabo ang aking paningin, Pampatulog!
“he’s having a traumatic amnesia, but he’s fine Mr.Dacillo mas makakabuti sa kanyang magpahinga after the operation. Your lucky he’s still alive, at lumalaban ang anak nyo.”
Iyon ang naririnig kong salita bago ako magmulat ng mata, pero hindi ko padin tlaga matandaan ang mga nangyari. Kung bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon.
Dumilat ako na may mga tanong sa aking isipan. Nakita ko si papa, nabiglang lumapit skin ng mkitang gsising na ako.
“nak buti nagising kana. Anung nararamdaman mu? Salamat, salamat sa itaas at hinayaan kapa nyang mabuhay kasma nmin.” Halos maiyak na sabi ni papa na nagpapakatatag sa mga nangyayari.
“p-pa bkit ako nan-dito? Anung nangyari?.”
Mahina kong tanong.na umaasang masasagot nya.
“magpahinga knlng muna nak. Saka ko nlng sasabihin sayo.”
“uhmmmm.” Ang tangi kong nasambit.
3days na sguro buhat ng magising ako. I insisted na tumayo, gusto kong maglakad. Feeling ko kasi mas lalo akong manghihina kpag puro ako higa. In my 4th day I told my father na umuwi na kme. Na pinayagan nman ng doctor dhil sa nkitang improvement sakin. Iyon nga lang wla padin akong maalala.
when were home, sinalubong ako ng mga kapamilya ko ng yakap at ngiti. Puro kamusta at nun ko din nlaman ang nangyari sakin.
Pauwi na daw ako noon galing skul, patawid na daw ako ng nahagip ako ng isang kotse.
Tumama ako sa windshield and as the car stop, tumilapon ako sa isang poste na malapit sa gutter. At sa kasamaang palad tumama ang ulo ko doon. Butinlang kaxma ko daw iyong kaklase kong tumawid at nakahingi ng tulong sa skul. At me nakakilala sakin sa malpit at tinulungan ako, hinahatak daw nya ko while im screaming ng “mama, papa”. Until now dko lubos maisip kung bkit nangyari ang ganun sakin. At me sabisabi pang, me kasabay daw akong matanda nung tumawid ako. Ewan kung sino at ang mas malupet eh kung ano sya at hindi sino.
My mother told me that the doctor who took the operation to me said na if im going to be alive, it’s a sure will na magiging special child or lantang gulay na ko. Na ikinalumo daw nya but to think na mabubuhay pa ako ay tinake padin nya ang opportunity na mabubuhay pa ko.
Simula noon, mas lalo pa akong napalapit kay God for still giving me a second chance to live here in the world. Dahil lahat ng nasagasaan doon ay ako lang ang tanging nabuhay. That’s why im so thankful me and my family to God. Minsan pag me mga problema ang mga friends ko inaadvise ko na mag pray at humngi lang ng tulong sa kanya. At willing akong makinig when it comes to Gods words.
At siguro kaya ako nabuhay pa at lumaban kay kamatayn ay dahil dpa tapos ang mission ko sa buhay. Siguro ayokong umalis sa mundong ito nang hindi nakpagpapaalam sa kanya. kay Camille. Oo kahit naaksidente na ako ay dpa rin sya nawala sa isipan ko, dahil nga talga siguro sa knya kaya pinipilit kong magpakatatag para hintayin ang pagbabalik nya.
Sabi skin ni gary pupunta si Camille para bisitahin ako, mas lalo akong nagpursigeng magpakalakas. Pero dumaan ang mga araw, lingo at buwan . pero walang Camille na dumating sa bahay. Pero d parin ako nawalan ng pag asa, bka siguro busy at hndi lang makpunta. Ayokong isipin na wala siyang oras para sakin. Busy, busy, busy sya! Haixsstt!
Siya pa din ang tangi kong inspirasyon para makarecover at tuluyan ng gumaling.
Maswerte ako dahil pinagrduate pa din ako ng skul. Kahit dko natpos ang 4th grading dahil sa nangyare. Pinag speech parin ako ng adviser nmin. At umakyat sa stage hawak ang aking diploma.
After 6 months mas nagging okay pa ang pakirmdam ko, maswerte ako dhil wla akong mga bali o naputol na bahagi ng aking katawan.Thanks God.
College na ako nun, khit ayaw pa nila papa na ako ay mag aral dhil kagagaling ko lang sa isang aksidente n bka dko daw kyanin ay tumuloy padin ako. Sa kasamaang paLad naipasa ko ang entrance exam.
Nagkaruon ako ng mga bagong kaibigan. May mga tunay at xempen d ntin maiiwasan ang mga peke, pero kung bkit madme akong nbabalitaang mdmeng naggalit skin, kung tutuusin dko nmn sila pinakikialamanan. Dahil lang ba sa porma ko, myabang na ako.
2 years after…
Makwenta ko lang , 6 months after kong mkpagcollege plus 2 years, mins 2years and a half na ang nkakalipas after nyang umlis.
Madmeng nangyare sa two years na iyon. nakasaLi pa nga ako sa Mr. and Ms. Ng Campus nmin. Nagging normal na ulet ang buhay ko, iyon lang dna pwdeng magpagod masydo kaya hndi ako ngtagal sa pep squad dhil ambilis kung mapgod.
Mahirap na masya sa college life. Nagkaruon din ako ng bestfriend(girl) na pinagkwentuhan ko tungkol samin ni Camille at sa nararamdaman ko. Na bilang lang ang pinagsasabihan ko,. Dumating nga sa point na nagalit sakin ang halos buong classmate nmin dhil akla nila pumapapel din ako kay bhest dahil noong mga time na iyon ay nililigawan sya ng isa nming classmate. Lagi kasi kaming magkasama, dhil nagkclik din kame.
Pero still d ako tumitingin sa iba. Dhil dko tlga Makita sa knla ang katangiang gusto ko sa isang babae. Si Camille padin ang nakikita ko sa mga panaginip ko. I admit nagkaruon ako ng mga syota pero triny ko lang , pero d tlga nagwowork, kea hndi ito umaabot ng buwan eh break na agad.
In 2 and a half years of my life ay siya lang talaga ang minamahal ko ng lubusan. 16 na ako nun. Masydo paring maaga pra magmahal. Pero dko mapigilan. Minsang nakakarinig ako ng mga kantang nkakapagpaalala sa knya na ikinalulungkot ko/ nalimutan ko plang sabhing magaling syang kumanta.
At pinaka dko malilimutang kinanta nya habng kaxma ako ay iyong
“LATER – fra lippo lippi”
Dahil sa sobrang paghanga at pagkamiss ko sa knya eh naisipan kong tagalugin ang kantang yan.
Chorus:
Its too late – heto ka
To start pretending – namamaalam
Its too late - heto ka
For a new beginning – papalayo na
Later than the sunset – hirap mang isipin
Later than the rain – kailangang tanggapin
Later than never – dna ko aasa
To love you again – Malaya kana.
It always makes me cry pero kung bakit lagi ko siyang pinakikingan, sguro dahil gusto ko siyang maalala.
Umabot ako sa point na nawawalan na ng pag asa kung babalik pa tlga sya. Na nasasabi ko sa sarili ko, tama pa kaya tong gngwa ko, pilit ko syang minamahal at tintanggap sa buhay ko pero asan sya ? ni hindi nga nya alam na may isang taong nagmamahal sa knya at handing ibigay ang buhay mapasaya lang siya. Kea hinayaan ko na, ang utak ko nman ang aking paganahin, pinag pahinga ko lang ang puso ko na umasang babalik pa siya at mamahalin nya din ako ng katulad ng pagmamahal ko sa knya, nagpahinga lang at hndi tumitigil dhil khit d man nya ako mahalin handa prin akong maghingtay at iparamdam sa knya kung gaano sya kahalga sa isang tulad ko.
Hanggang sa dumating sa buhay ko si faith, ang nagturo sakin na umibig muli at ang mahalin ng tunay. Bingay nya skin halos lahat ng oras nya, noong una alam kong may gusto na sya skin pero dko pnapansin, hanggang sa ang dating magkakilala, nagging close at bestfriend na. lagi nya akong tintanong kung bkit dpa ko nagkakagf o bkit dko itry manligaw. Kea nplitan ndin akong ikwento sa knya khit na pinangako ko sa sarili kong tama na muna ang sakit na nararamdaman ko. Naintndihan nya ko, at doon ako mas lalong humanga sa knya, mas lalo nyang naintndhan ang nraramdaman ko, tinulungan nya akong magmove on. Ang bumangon mula sa kinalalagyan ko, nung una ayoko, ayokong bka mabaling sa knya ang pagmamahal ko kay Camille. Pero dko din mapigilan ang mhalin siya, dhil minhal nya ako bilang ako. Prang kame pro wlang malinaw na usapan.
Simula nun nagging masya na ako ulet. Dhil ngkaruon ako ng isang tunay na kaibigan at mamahalin sa katauhan ni faith.
Maganda din sa faith at alam kong madaming nagkkgusto sa knya, kaya mswerte din ako na ako ang napili nya. Bukod dun npakabait nya at mapagbigay na tao, sweet sya sobra kea minhal ko siya.
Hnggang isang gabi, me inuman ang barkada. Sumama siya. Sguro dala ng kalasingan at dmapigilang damdamin, hinalikan ko sya , passionate kiss lang nmn. Habng magkatinginan kame. At after nag usap na kme about our feelings, at finally nagging kame na!.
4 months nang tumtakbo aming relationship ay sinubok ako ng pagkakataon dahil ditto na sa puntong ito bumalik ang lihim kong minahal si Camille.
Na ikinagulo ng isipan ko, ang sabi ko sa sarili ko dati nakapg bumalik man siya sguro wala na ding effect kaxe nahanap ko na ang tunay kong pag ibig si faith, pero kumbakit ng magkita kame eh bumilis na2man ang pintig ng puso ko . .. ..
Bigla biglang nawawala n2man ako sa katinuan at d alam ang gagawin .. hmmmmmmnn
Hanggang d2 nlng muna ulit. Dahil sa last part dun nyu malalaman kung panung nanumbalik ang pagmamahal ko kay Camille at kung anung nangyari sa relasyon nmin ni faith. Hahahixt ..
No comments:
Post a Comment